‘Ik heb mezelf veel te vaak verwaarloosd’ 
Ann Van Elsen staat al zes jaar in de spotlights. Ze was in 2002 Miss België, schreef het boek Amina is niet alleen en is een gediplomeerde babe en model. Ann is omroepster, presenteert televisieprogramma’s op VT4, zoekt dates in Sunday Match op Radio Donna, is ambassadrice van OZ-fit, meter van de kinderen van Rio, heeft een lief in Qatar en komt amper tot rust.
Lieve Ann, je hebt nog amper 48 uur te leven.
‘Van dat bericht zou ik 48 uur in shock zijn. Ik ken de dood, ik heb veel angst om dierbaren te verliezen. Enkele vrienden hebben op jonge leeftijd zelfmoord gepleegd, tantes zijn bezweken aan borstkanker en mijn grootvader is gestorven aan bot- en prostaatkanker. De laatste keer dat ik hem zag, wist ik ook dat het voor het laatst was. Wij hebben toen niets gezegd. Enkele uren later diende de dokter een hogere dosis morfine toe. Zijn laatste blik draag ik nog altijd mee, ik voel hem, hij gidst mij.’
‘Als klein meisje dacht ik dat ik geen 45 zou worden. Ik heb trouwens al een paar keer heel dicht bij de dood gestaan. Op mijn scooter op weg naar school werd ik bijna door een bus aangereden. Zes jaar geleden tolde ik met mijn wagen op de Brusselse ring en belandde ik uiteindelijk in de middenberm. Enkele jaren geleden reed een wagen mij aan toen ik een straat overstak. Ik vloog over de motorkap, gelukkig zonder erg.’
‘Opvallend was dat in die drie situaties de tijd stil bleef staan. Ik besefte tijdens die ongevallen dat ik kon sterven, maar ik bleef bizar genoeg vrij rustig en helder. Mijn bompa zegt nu dat mijn geluk bijna op is, maar ik heb geen grote angst voor de dood. Ik weet niet of dit leven wel het summum is. Misschien is het leven na de dood veel mooier.’
Hoe ga je die laatste 48 uur invullen?
‘Ik bel Gunter en vraag hem het eerste vliegtuig naar België te nemen. Die vlucht duurt zes uur, ik kan ondertussen enkele andere dingen uitproberen. Ik wil nog een oefening aan de trapeze doen. Ik heb daarvoor ooit een brief naar De Droomfabriek gestuurd, maar ik heb nooit antwoord gekregen. Ik wil in Kenia gorilla’s zien, in een raket zitten, op de maan rondlopen, gewichtloos in het heelal rondhangen, nog een kommeke soep van ons bomma eten en enkele potten Dulce de leche van ?Häagen-Dazs oplepelen. Ik wil ?Oprah Winfrey, Angelina Jolie en Nelson Mandela ontmoeten. Ik zing heel graag. Ik kan het niet, maar ik zou graag enkele nummers van Kylie Minogue en Beyonce zingen in het Antwerpse Sportpaleis. Maar vergeet niet, het leven houdt niet op bij de dood, hé. Er is iets hierna. Echt waar. Ik ga dus enorm veel bidden. Ik geloof in de kracht van bidden.’
Bidden? Kom nou Ann, daar gaat je reputatie. Hoe waren je jeugdjaren eigenlijk?
‘Toen ik zes was, zijn mijn ouders gescheiden. Ik groeide op bij mijn vader, moeder woonde een eindje verder. Ik heb lang gedacht dat die scheiding mijn schuld was. Pa werkte heel hard, was vaak uithuizig en ook mijn moeder heb ik niet vaak gezien. Mijn ouders waren gekwetst en daarom probeerde ik het ze allemaal naar hun zin te maken. Het gevolg was dat ik mezelf wat uit het oog verloor.’
‘Op sommige cruciale momenten was ik echt op mezelf aangewezen. Ik vond het doodnormaal dat ik als zevenjarige de vaat deed, stofzuigde of oma koffie serveerde. Mijn jeugd was zwaar, maar ik ben blij dat het zo gelopen is. Door die harde leerschool is mijn karakter gevormd. Ik wilde uitbreken uit mijn biotoop, omdat ik een gebrek aan aandacht had. Ik heb momenteel een prima band met mijn familie en ben hen ergens dankbaar dat het allemaal volgens dit scenario is gelopen. Daardoor ben ik wie ik ben.’
Wanneer heb jij het licht gezien?
‘Het klinkt gek, maar in 1985 zag ik de videoclip van We are the world. Cyndi Lauper, Michael Jackson, Kim Carnes, Stevie Wonder en nog tientallen andere internationale muzikanten zamelden geld in tegen de honger in Afrika. Ik zat toen te wenen voor televisie en stormde naar mijn kamer. Daar ging ik voor een Ikeakastje staan en begon te speechen. Ik zei: We moeten iets doen mensen! Dit kon niet! Ik wilde mensen wakker schudden en besefte dat het alleen kon als ik bekend werd. Ik heb twaalf jaar met dat idee rondgelopen. Ik heb ondertussen al enkele maatschappelijk relevante dingen kunnen doen, maar het beste moet nog komen.’
Waarom ga je zo hard? Van de ene shoot naar de andere, tv, radio, hier en daar meter, ambassadrice of bezieler van een organisatie worden, aanwezig zijn op de voorspelbare mediafeestjes.
‘Ik ga niet zo hard, hoor. Dat lijkt maar zo. Wie is zoals ik vrij op weekdagen? Ik vind het perfect zo. Straks ga ik afwassen, stofzuigen, inkopen doen in Delhaize en de ?Aldi, mijn mails checken, wat lezen. Misschien rijd ik naar mijn oma, die net jarig is geweest. Vanavond ga ik skypen met Gunter en dan rustig slapen.’
Heb je spijt van bepaalde dingen in je leven?
‘Ik heb zoals gezegd geen gemakkelijke jeugd gehad, maar ik klaag niet. Ik studeerde ook te hard. Ik was een perfectionist en wilde erkenning voor mijn studies. Ik sloot mij soms vijf dagen in mijn kamer op met de rolluiken neer om een cursus psychologie in te studeren. Van die devotie heb ik spijt. Ik had anders moeten blokken, maar ik had te weinig zelfvertrouwen. Nu denk ik: Van Elsen, je had beter wat meer geademd, genoten en meer ontspannen rondgelopen. Maar ik wilde goede resultaten behalen.’
‘Ik heb mezelf ook vaak verwaarloosd. Ik heb de neiging om zorgzaam en behulpzaam te zijn voor anderen en mezelf weg te cijferen. Ik zorg graag voor mensen en voel mij goed als ik kan helpen en iets kan betekenen, maar soms gaat het ten koste van mezelf.’
‘Carrièregewijs heb ik alles met overgave en voldoening gedaan. Ik wilde uitbreken uit mijn kleine, geprogrammeerde wereld. Het is mij gelukt. Ik heb mijn artistieke en creatieve ei kunnen leggen, ik heb dankzij de media mijn persoonlijkheid kunnen ontwikkelen en daarbij heb ik geen rekening gehouden met mogelijke vooroordelen van mensen.’
‘Ik heb spijt van bepaalde relaties, maar achteraf heb ik ervan geleerd. Tijdens mijn missjaar wilde ik niet naar de Miss World-verkiezingen in Nigeria omdat Amina Lawai gestenigd zou worden wegens overspel. Cécile Muller spuwde mij uit en verweet me dat mijn nieuwe vriendje de eigenlijke reden was. Muller heeft mij zwaar ontgoocheld.’
‘De media hebben vaak een verkeerd beeld van mij neergezet. Ik werd soms twee uur geïnterviewd en alleen de controversiële citaten bleven over in artikels. Dat vind ik niet serieus. Ik heb veel van mijn spontaniteit verloren. Ik denk nu veel te veel na over wat ik zeg en wat er mogelijk verdraaid kan worden in mijn betoog. Dat is zo vermoeiend. Ik heb ook spijt dat we zo vastzitten aan de tijd, aan de klok, aan de druk, aan deadlines.’
Sinds je Miss België werd in 2002, zit je tegen een verschroeiend tempo in de mediamolen. Je huishouden wordt immens uitvergroot, je relaties, je ex-vriendjes, je rimpels, je innige zoen met Tanja Dexters, de niet afgedrukte Playboyfoto’s, je nakende huwelijk met Gunter Van Handenhoven. En dit allemaal in schril contrast met je eigen website, waar je niets over je privéleven lost.
‘Ik kan mij daarover opwinden. De pers brengt alleen wat ze zelf wil. Ik lees ook graag dingen over Amy Winehouse, ik wil ook een dosis lucht naast een moeilijk te verteren boek. Maar soms loopt het de spuigaten uit. Als een ex-vriendje nog wil doorgaan over vroeger, dan krijgt hij daar een tribune voor, zonder dat ik dat wil. Dat vind ik verregaand. Dat daar inkt aan verspild wordt! Maar het raakt mij niet meer. Ik vind andere dingen belangrijk. Je mag ervan denken wat je wil, ik bouw wel degelijk aan een goede relatie met Gunter, ik hunker naar een evenwichtig gezin. Ik heb het gevoel dat mijn gelukkigste momenten nog moeten komen: trouwen met Gunter, de geboorte van onze kinderen, intens samenwonen, dat warme gezin.’
Je herhaalt het vaak, al vanaf je zesde jaar heb je ter compensatie behoefte aan een warm gezin.
‘Klopt, ik wil allang kinderen. Maar door onze onzekere carrières is dat moeilijk. Hoe lang voetbalt Gunter in Qatar? Moet ik voor een volgend programma enkele maanden naar het buitenland? Wij weten het niet, dus schuiven wij dat gezinsleven voor ons uit tot we wat stabiliteit in ons leven hebben. Weet je, ik ben blij dat ik straks 30 word. Veel vrouwen willen er niet aan denken, maar voor mij kan het niet snel genoeg gaan. Dat betekent een nieuwe start: de speeltijd is voorbij, tijd om dat gezin op te starten.’
Zou je met al je levenservaring die je ondertussen hebt opgestapeld, je leven integraal overdoen?
‘Ik zou andere keuzes maken. Als kind wilde ik actrice worden. Op school deed ik mee aan vrije podia en schreef ik toneelstukken. Ik leek veel op de Sara van televisie: ik volgde niet meteen de meest sexy richting wetenschappen-wiskunde en droeg een brilletje en een beugel. Maar ik bloeide echt open tijdens die artistieke schoolactiviteiten. Op mijn dertiende schreef ik een script van FC De Kampioenen voor het jaarlijkse schooltoneel en ik speelde Carmen. Na nog enkele acteerprestaties op school verzamelde ik stiekem informatie over de toelatingsexamens bij ?Studio Herman Teirlinck, maar mijn vader had daar geen oren naar. Dat biedt geen perspectief, eerst een diploma, klonk het. Ik durfde daar niet tegenin te gaan. Nu is het te laat om acteerlessen te volgen, ik heb hier een Miss België-, Donna- en VT4-profiel. Ik kan niet van scratch beginnen. In het buitenland wel. Ach, we zien wel.’
‘Ik had nog een tweede passie. Als kind blonk ik uit in turnen en ritmegymnastiek met ballen, hoepels en linten. Na schooltijd trainde ik vaak tot tien uur ’s avonds. Ik zou echt graag willen weten wat er van mij geworden zou zijn, mocht ik mij volledig gefocust hebben op acteren of op gymnastiek.’
‘Met wat ik nu weet zou ik ook geen handelswetenschappen meer studeren, maar rechten, psychologie, filosofie of journalistiek. Ik was amper zeventien toen ik naar de universiteit in Antwerpen trok. Ik was wel zelfstandig, maar te jong.’
Waren je babefotoshoots noodzakelijk?
‘De shoots in P-Magazine, Maxim, Ché en het programma De Mediamadammen heb ik met passie en plezier gedaan. Ik zat ook niet in de luxepositie om uit twaalf voorstellen te kiezen, hé. In België zijn er geen 45 bladen of 23 televisiestations. Men vroeg mij, ik heb ja gezegd en het was een perfecte afleiding en een goed tegengewicht voor mijn zware studies. Dat men mij als stoeipoes blijft bestempelen, zegt veel over de mentaliteit hier. Ik zou heel graag dat voorspelbare label van mij afleggen en een infotainmentprogramma à la Oprah Winfrey presenteren. Zinvol, kritisch en informatief, zoals ik als klein meisje in mijn kinderkamer droomde. Maar je moet de kans krijgen.’
Wat doe je tijdens je laatste levensuren ?
‘De laatste uren zijn heilig. Verwacht geen groot feest. Ik laat heel mijn familie komen, we praten met elkaar, eten een hapje en ik zeg dat ik iedereen graag heb gezien. Het wordt vast heel emotioneel.’
Wat vind jij de mooiste uitvinding aller tijden?
‘Skype, omdat ik zo probleemloos met Gunter kan bellen, YouTube voor de fun en alle zinvolle baanbrekende uitvindingen om ziektes te bestrijden.’
Je mag tijdens je laatste levensuur Vlaanderen toespreken in een soort regeringsmededeling. Wat zeg je?
‘Ik heb al de kans gehad om Brazilië en Afrika te bezoeken. Ik zag daar gelukkige mensen. Hier regeert het materialisme. Dus ik zou zeggen: Wees lief voor elkaar, wees solidair, niet te egoïstisch, denk niet te veel aan macht, geld en hebzucht, en doneer.’
Ann, er zit een Moeder Teresa in jou. Hoe wil je sterven?
‘Heel snel, zonder pijn en met een glimlach op mijn lippen.’
Intervieuw van 17 februari 2008
|